Mineralentekort
Een mineralentekort betekent dat het lichaam te weinig van één of meer mineralen beschikbaar heeft om normale lichaamsfuncties goed te ondersteunen. Mineralen zijn anorganische voedingsstoffen die onder andere betrokken zijn bij de werking van spieren en zenuwen, de opbouw van botten en tanden, het zuur-base-evenwicht, de zuurstofvoorziening en de activiteit van enzymen. Voorbeelden zijn ijzer, calcium, magnesium, zink, jodium, selenium en kalium.
Een tekort kan ontstaan door een onvoldoende gevarieerde voeding, een verhoogde behoefte, een verminderde opname in de darm of een groter verlies van mineralen. Dit kan bijvoorbeeld voorkomen bij bepaalde maag-darmaandoeningen, het langdurig gebruik van bepaalde geneesmiddelen, hevig bloedverlies, zwangerschap of een zeer eenzijdig voedingspatroon. Welke klachten optreden, hangt af van het ontbrekende mineraal en van de ernst en duur van het tekort.
Zo kan een ijzertekort leiden tot vermoeidheid, bleekheid en een verminderde inspanningstolerantie, terwijl een tekort aan calcium op de lange termijn de botgezondheid kan beïnvloeden. Een magnesiumtekort kan onder meer spierzwakte, krampen of hartritmestoornissen veroorzaken. Bij een tekort aan jodium kan de werking van de schildklier worden verstoord. Deze klachten zijn niet specifiek en kunnen ook andere oorzaken hebben.
Een mineraaltekort wordt daarom niet alleen op basis van symptomen vastgesteld. Afhankelijk van het vermoeden kan een arts bloedonderzoek of ander aanvullend onderzoek uitvoeren om de mineraalstatus te beoordelen en de mogelijke oorzaak te achterhalen.
De behandeling hangt af van het betrokken mineraal en de oorzaak van het tekort. Vaak vormt de aanpassing van de voeding de basis. In sommige situaties worden supplementen gebruikt om een aangetoond tekort aan te vullen. Daarbij zijn de juiste dosering en gebruiksduur belangrijk, omdat ook een te hoge inname van bepaalde mineralen nadelige effecten kan hebben.
