Mineralenbalans
Mineralenbalans verwijst naar het evenwicht tussen mineralen en elektrolyten in het lichaam, waaronder natrium, kalium, calcium, magnesium, fosfaat en chloride. Deze stoffen zijn nodig voor normale lichaamsfuncties en worden via voeding en drinken opgenomen. De nieren, darmen en hormonen helpen de bloedconcentraties en de hoeveelheid die het lichaam uitscheidt te reguleren.
Mineralen hebben uiteenlopende functies. Natrium en kalium spelen een belangrijke rol bij de vochtverdeling, zenuwgeleiding en spierwerking. Calcium en fosfaat zijn betrokken bij de opbouw van botten en tanden, maar ook bij spiercontractie en verschillende cellulaire processen. Magnesium is onder meer nodig voor enzymreacties, energiestofwisseling en de normale werking van spieren en zenuwen.
De mineralenbalans kan veranderen door bijvoorbeeld langdurig braken of diarree, vochtverlies door zweten, bepaalde nier- of hormonale aandoeningen, een sterk eenzijdig voedingspatroon of het gebruik van bepaalde geneesmiddelen. Een tekort of overschot aan een mineraal kan klachten veroorzaken, maar de verschijnselen zijn niet altijd specifiek. Afhankelijk van het mineraal kunnen onder andere spierzwakte, krampen, vermoeidheid, veranderingen in het hartritme of neurologische klachten optreden.
Bij de beoordeling van de mineralenstatus worden vaak bloedwaarden gemeten. Soms is urineonderzoek nodig, omdat een bloedwaarde niet altijd volledig laat zien hoeveel van een mineraal er aanwezig is. De interpretatie gebeurt daarom in samenhang met de vochtstatus, nierfunctie, voeding en eventuele medicatie.
Een gevarieerd voedingspatroon levert doorgaans de meeste mineralen. Supplementen kunnen extra mineralen bevatten, maar meer is niet automatisch beter: vooral bij hoge doseringen kunnen mineralen elkaars opname beïnvloeden of tot een te hoge inname leiden.
